Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ DVD (Μέρος 1ο)

Στο εξώφυλλο του DVD βλέπεις ένα τυπά που θα ορκιζόσουν ότι είναι ο χαμένος αδελφός του Mr. Bean να κάνει το σύμβολο της νίκης με τα δάκτυλά του και να σου κλείνει το μάτι. Ο τίτλος “Κάνε την ανεργία παιχνίδι σε 12 μόνο βήματα”, το ανοίγεις καθώς αναρωτιέσαι ποιος βλέπει πλέον DVD εν έτη 2015 και το πετάς μέσα στο πισι. Με μεγάλη σου έκπληξη το DVD σε πετάει στο μενού, από το 2009 έχει να δει DVD αυτό το πισι, “αθάνατα τα πούστικα” σκέφτεσαι και συνεχίζεις στην εισαγωγή.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

• Καλησπέρα φίλε άνεργε (λέει ο Mr. Bean) είσαι έτοιμος να ακούσεις το Ultimate Μυστικό που η Κυβέρνησή σου δεν θέλει να μάθεις γιατί θέλει να σε κρατάει στο σκοτάδι με την υπόσχεση ότι η ανεργία θα γίνει της μόδας και τελικά θα ... μπλα μπλα μπλα ... η δύναμη και η ευεξία που σου δίνει η power yoga, ευελιξία και... μπλα μπλα... ο παντοδύναμος Zinu και ο δυνάμεις του σκότους, η αναπόφευκτη μοίρα του ανθρώπινου γένους... μπλα... και οι γκόμενες κάνουν σαν τρελές, θα πηδάς σαν τον Καλιγούλα!
  Πετιέσαι από το λήθαργο της βαρετής του φωνής και με τον ήχο των ψεύτικων χειροκροτημάτων κοινού που ακολούθησε μετά την τελευταία δήλωση του Bean αναφωνείς με σθένος: - Θα πηδήξω δηλαδή;!
• Ναι, (απαντάει ο Bean σαν να σε άκουσε) θα πηδήξεις φίλε μου. Αρκεί να ακολουθήσεις 12 μόνο απλά βήματα. Σε αυτό το DVD θα βρεις τα πρώτα 6 και στα επόμενα 7 DVD της σειράς που μπορείτε να τα προμηθευτείτε από οποιοδήποτε συνωμοσιολογικό βιβλιοπωλείο της περιοχής σας στην προνομιακή τιμή των 199,99 σε 19,9 άτοκες δόσεις και δώρο το 7ο DVD με την συναρπαστική κατάληξη σε 3D!
• 199,99!! Ρε τους πούστηδες, αναφωνείς. Αλλά άμα είναι να πηδήξω χαλάλι.
• Πολύ ωραία, (απαντάει ο Bean με ύφος αρχιμαφιόζου σε ταινία του Bond). Άρα μπορούμε να ξεκινήσουμε. Ακολουθεί το αρχείο με το ειδικά διαμορφωμένο RPG παιχνίδι μας με στοιχεία FPS και Adventure με ειδικά διαμορφωμένο MMORG περιβάλλον με extra GTS και SBDR-TRS/00345 ISO.
• Καλά, καλά πάμε παρακάτω.
• Και φυσικά είναι ΔΩΡΕΑΝ, αλλά αν θέλετε να το τερματίσετε αυτόν τον αιώνα θα πρέπει να γίνετε VIP στην προνομιακή τιμή των 9,99 τον μήνα και για SUPER DUPER VIP μόνο με 19,99 αλλά είναι πολύ καλύτερο, σοβαρά είναι πολύ καλύτερο SUPER DUPER ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΟΒΑΡΑ.
• Καλά, μας τα έπρηξες. Θα το κάνω.
• Τα στοιχεία της πιστωτικής σας παρακαλώ

Τα δίνεις και συνεχίζεις.

• Τι κάνω για να πηδήξω ρε φίλε... (αναρωτιέσαι με ένα ψήγμα ντροπής αλλά διώχνεις αμέσως αυτή την σκέψη καθώς παίζει το video της εισαγωγής στο παιχνίδι που ξεκινάει με μία τεράστια έκρηξη και συνεχίζει με 4 μικρότερης εκρήξεις και μία μίνι έκρηξη με τον τίτλο.)

Φτιάχνεις τον χαρακτήρα σου κι επιτέλους είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις. Εμφανίζεται μία ξανθιά γκόμενα με μεγάλο μπούστο και πολύ προκλητικά ρούχα και σου λέει:

"Παρακαλώ βάλτε το επόμενο DVD"

Ρε τους πούστηδες....

(η συνέχεια στο 3ο και τελευταίο μέρος)

ΜΕ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ

Είναι πλέον επίσημο! Ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι πλέον νόμιμος σε όλες της πολιτείες της Αμερικής. Έχετε ακούσει το τραγουδάκι του πως ένα νομοσχέδιο γίνεται νόμος στην Αμερική; Ε λοιπόν αυτό το μικρό τραγουδάκι είχε καταντήσει ελληνική ταινία καθώς η μάχη για το δικαίωμα των gay στον γάμο έχει ξεκινήσει από το 1970! Ναι, καλά ακούσατε.

Στις 18/5/1970 οι Jack Baker και Michael Cornell έκαναν αίτημα για να παντρευτούν στην Μινεάπολη και φυσικά απορρίφθηκε, ακολούθησε μήνυση από το ζευγάρι στο δικαστήριο και μετά πήγαν την υπόθεση στο Ανώτατο δικαστήριο αλλά δεν πειράζει μωρέ αυτή η ιστορία έχει happy end αφού 45 χρόνια μετά το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα! Φάνηκε η ειρωνεία; Επειδή ποτέ δεν ξέρεις με τον γραπτό λόγο θα το κάνω πολύ ξεκάθαρο... ΕΙΡΩΝΕΙΑ!

Βέβαια ο δρόμος προς την πραγματοποίηση ήταν μακρύς και με πολλά ευτράπελα. Οι gay δέχτηκαν μεγάλη επίθεση έχοντας να αντιμετωπίσουν την ξεκάθαρα πουριτανική κοινωνία της Αμερικής όπου ακόμη και οι ίδιοι οι δικαστές λέγοντας ότι αν νομιμοποιήσουν τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου μετά μπορεί να ζητάνε δικαιώματα και οι πολύγαμοι ή τα άτομα που θέλουν να παντρευτούν την κατσίκα τους ή την τοστιέρα τους και με τα σχόλιά του πήγαν το ανθρώπινο είδος πολλά χρόνια πίσω...

Και φυσικά υπάρχουν και οι... πιστοί. Παντός είδους πιστών που φοβούνται για τις ψυχές των gay. και ότι η βίβλος λέει ότι ο γάμος είναι μεταξύ του άντρα και της γυναίκας και είναι ιερός και μπλα μπλα μπλα. Μέχρι που οι καθολικοί ανέβασαν ένα βιντεάκι τύπου “βγαίνω από την ντουλάπα” όπου σε αυτό παραδέχονται ότι δεν θεωρούν σωστό τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου αφήνοντάς μας με το μήνυμα “δεν είσαι μόνος”. Έχει όμως το ίντερνετ και τα καλά του καθώς μας αντάμειψε με απίστευτα parody! Ας παίξουμε λοιπόν ένα παιχνίδι, έτσι για να δούμε πόσο γελοία είναι αυτά τα βιντεάκια. Θα βάλω 4 βίντεο 2 "σοβαρά" και 2 parody και βρείτε τις διαφορές!!

Η δική μου άποψη; Ειλικρινά είμαι άτομο κατά του γάμου, δεν θεωρώ ότι καθορίζει την σχέση μου και την ύπαρξή μου ο θεσμός αυτός, πιστεύω όμως ότι αν δύο άνθρωποι είτε το αντίθετου είτε το ίδιου φύλου θέλουν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια εμείς ως κοινωνία οφείλουμε να δεχτούμε ότι είναι δικό τους δικαίωμα. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην γνώμη του αλλά έχουμε 2015 γαμώτο. Και Ελλάδα, μη νομίζεις ότι σε ξέχασα... με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας χρειαζόμαστε λίγα καλά νέα. Σειρά σου λοιπόν.

Ειδική ευχαριστία στον φίλο μου Στέλιο Μαζιώτη για τις υπέροχες φωτογραφίες και την βοήθεια στην επιλογή των βίντεο

ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΑΤΟΜΩΝ ΤΟ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ

(ΜΕ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΕΙΡΑ)

2001	Netherlands (1 April)
2002
2003	Belgium (1 June), Ontario (10 June), British Columbia (8 July)
2004	Sandoval County, New Mexico (20 February, discontinued), New Paltz, New York (27 February, discontinued), Quebec (19 March), Massachusetts (17 May), Yukon (14 July), Manitoba (16 September), Nova Scotia (24 September), Saskatchewan (5 November), Newfoundland and Labrador (21 December)
2005	New Brunswick (23 June), Spain (3 July), Canada [nationwide] (20 July)
2006	South Africa (30 November)
2007
2008	California (16 June, discontinued 5 November), Connecticut (12 November), Mashantucket Pequot
2009	Norway (1 January), Iowa (27 April), Sweden (1 May), Coquille Indian Tribe (May), Vermont (1 September)
2010	New Hampshire (1 January), District of Columbia (3 March), Mexican Federal District (4 March), Portugal (5 June), Iceland (27 June), Argentina (22 July)
2011	New York (24 July), Suquamish Tribe (1 August)
2012	Alagoas (6 January), Quintana Roo (May), Denmark (15 June), Santa Rita do Sapucaí, Minas Gerais (11 July), Sergipe (15 July), Espírito Santo (15 August), Caribbean Netherlands (10 October), Bahia (26 November), Brazilian Federal District (1 December), Washington (6 December), Port Gamble S'Klallam Tribe (9 December), Piauí (15 December), Maine (29 December)
2013	Maryland (1 January), São Paulo (16 February), Ceará (15 March), Little Traverse Bay Bands of Odawa Indians (15 March), Paraná (26 March), Mato Grosso do Sul (2 April), Rondônia (26 April), Santa Catarina (29 April), Paraíba (29 April), Pokagon Band of Potawatomi Indians (8 May), Brazil [nationwide] (16 May), France (18 May), Iipay Nation of Santa Ysabel (24 June), California (28 June), Delaware (1 July), Minnesota (1 August), Rhode Island (1 August), Grand Portage Band of Chippewa (1 August),Uruguay (5 August), New Zealand (19 August), Doña Ana County, New Mexico (21 August), Santa Fe County, New Mexico (23 August), Bernalillo County, New Mexico (26 August), San Miguel County, New Mexico (27 August), Valencia County, New Mexico (27 August), Taos County, New Mexico (28 August), Los Alamos County, New Mexico (4 September), Confederated Tribes of the Colville Reservation (5 September), Grant County, New Mexico (9 September), Cheyenne and Arapaho Tribes (18 October),[66][67] New Jersey (21 October), Leech Lake Band of Ojibwe (15 November), Hawaii (2 December), Australian Capital Territory (7 December, invalidated 12 December), New Mexico [statewide] (19 December), Utah (20 December, discontinued 6 January 2014)
2014	Cook County, Illinois (21 February), England and Wales (13 March), Michigan (21 March, discontinued 22 March), Arkansas (9 May, discontinued 16 May), Oregon (19 May), Pennsylvania (20 May), Illinois [statewide] (1 June), Wisconsin (6 June, discontinued 13 June), Indiana (25 June, discontinued 27 June), Puyallup Tribe of Indians (9 July), Coahuila (17 September), Oklahoma (6 October), Virginia (6 October), Utah (6 October), Indiana (6 October), Wisconsin (6 October), Lac du Flambeau of Lake Superior Chippewa (6 October), Colorado (7 October), West Virginia (9 October), Nevada (9 October), Fort McDermitt Paiute and Shoshone Tribes of the Fort McDermitt Indian Reservation (9 October), North Carolina (10 October), Alaska (12 October), Idaho (15 October), Arizona (17 October), Fort McDowell Yavapai Nation (17 October), Pascua Yaqui Tribe (17 October), Salt River Pima-Maricopa Indian Community (17 October), San Carlos Apache Tribe (17 October), Wyoming (21 October),St. Louis, Missouri (5 November), Douglas County, Kansas (12 November), Sedgwick County, Kansas (12 November), Wind River Indian Reservation (14 November), Montana (19 November), Blackfoot Tribe (19 November), South Carolina (20 November),Keweenaw Bay Indian Community (13 December), Scotland (16 December)
2015	Luxembourg (1 January), Miami-Dade County, Florida (5 January), Florida [statewide] (6 January), Alabama (9 February, discontinued 4 March), Central Council of the Tlingit and Haida Tribes of Alaska (24 February), Pitcairn Islands (15 May),Confederated Tribes of Siletz Indians (15 May), Guam (9 June), Oneida Nation of Wisconsin (10 June), Chihuahua (12 June), United States [nationwide] (26 June), Greenland (1 October)
2016
2017	Finland (1 March)
TBD	Slovenia, Ireland

Τα παραπάνω στοιχεία τα δανείστηκα από το Wikipedia.

ΑΝΙΑ-ΒΑΡΕΜΑΡΑ-ΠΛΗΞΗ-090

Κοιτάζοντας το λευκό χαρτί, ή pc όπως θες πες το, μου ήρθε στο νου εκείνη η παλιά διαφήμιση του 090. Τα θυμάστε τα 090; Ανία; Βαρεμάρα; Πλήξη; Πάρε τώρα στο 090 σου έλεγε η γκόμενα και συ κουνούσες το κεφάλι με περίσσια “σιγά μην πληρώσω 100 δραχμές το δευτερόλεπτο” στα 090, θα με γδάρει ο ΟΤΕ και η μάνα μου (με αυτή τη σειρά).

Κατ' αρχάς θεωρώ ηλίθιο ως concept αυτή τη φράση. Ανία-Βαρεμάρα-Πλήξη. Τρεις ίδιες έννοιες για να περιγράφεις το ίδιο συναίσθημα μέσα στην ίδια φράση. Είναι σα να λες Περπατώ-Βαδίζω-Βηματίζω, δεν βγάζει νόημα και παρόλαυτα έχει επικρατήσει. Γιατί; Μήπως αγνοώ κάτι; Μήπως η ανία, η βαρεμάρα και η πλήξη δεν είναι το ίδιο πράγμα; Φαινομενικά μοιάζουν ίδια, περιγράφουν το ίδιο συναίσθημα, ένα συναίσθημα καθόλου άγνωστο προς εμένα ή προς τον οποιονδήποτε άνθρωπο υποθέτω.

Ας πούμε λοιπόν, χάριν επιχειρήματος, ότι αυτές οι τρεις λέξεις που φαινομενικά περιγράφουν το ίδιο συναίσθημα ότι τελικά είναι διαφορετικές. Κάτι σαν θεωρία συνωμοσίας για την βαρεμάρα ένα πράγμα! Με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να διαχωριστούν και γιατί; Σημειωτέον δεν είμαι κανένας ψυχολόγος ή επιστήμονας αλλά θα τολμήσω να τις ξεχωρίσω και ό,τι γίνει... γιατί; Επειδή βαριέμαι.

VOLUME I: ΑΝΙΑ

Φαντάσου τον εαυτό σου σε ένα πάρτυ, δεν ξέρεις κανέναν παρά μόνο τον οικοδεσπότη κι εκείνος είναι απασχολημένος να μην του καούν τα τυροπιτάκια του carefour που έχει βάλει στο φούρνο, φρεσκάρει τα ποτά των άλλων καλεσμένων και γενικά είναι σε μία κατάσταση “περνάμε όλοι καλά; μήπως να αλλάξω την μουσική; να απασχολήσω την Μαρία γιατί είναι πλακωμένη με τον Γιώργο και ποιος μαλάκας τους κάλεσε και τους δύο εδώ αφού είναι στα μαχαίρια” και αλλά τέτοια μικροαστικά. Εσύ κάθεσαι στον καναπέ του IKEA με την βότκα-πορτοκάλι στο χέρι και κοιτάς το κενό. Δίπλα σου έρχεται και κάθεται η Ανία, δεν σου μιλάει φυσικά πρώτη γιατί είναι και ψωνάρα μη χέσω. Κάνεις την καρδιά σου πέτρα και ανοίγεις εσύ πρώτος την κουβέντα, γεια, πως σε λένε, έρχεσαι συχνά εδώ, φαίνεται ότι θα βρέχει, καλά κανείς δεν βάζει πια πετρέλαιο και άλλα τέτοια μικροαστικά. Η Ανία σε κοιτάει με ύφος “έχω γκόμενο-σπάσε” και πάνω που αρχίζεις να φλερτάρεις με την ιδέα να το γυρίσεις σε ουίσκι/κόκα-κόλα μπας και κάνεις καθόλου κεφάλι και αποκτήσει ένα ενδιαφέρον ρε παιδί μου η όλη φάση, σπάει ο διάολος το ποδάρι του και έρχεται η κουβέντα στα εργασιακά. Εκεί η Ανία παίρνει φόρα και σου εξηγεί όλο της τον γολγοθά από την εφηβεία μέχρι τώρα να περάσει στο Φιλολογικό στην Πάτρα γιατί ήθελε πάντα να γίνει καθηγήτρια, γιατί αγαπάει πολύ τα παιδάκια και θέλει να δώσει κάτι πίσω σε αυτή την κακούργα κοινωνία και ότι ο καθηγητής του δημοτικού δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα και άλλα τέτοια μικροαστικά. Σε αυτή την φάση έχει περάσει ακόμη και η ελάχιστη επήρεια της νερωμένης βότκας-πορτοκάλι οπότε λες fuck it και περνάς στο Volume II.

VOLUME II: ΠΛΗΞΗ

Η Πλήξη είναι ύπουλη, αλλά αυτό το ήξερες από την πρώτη φορά που την γνώρισες εκείνη την αποφράδα ημέρα σε εκείνο το καταραμένο πάρτυ. Το μόνο που θυμάσαι μετά την 3 νερωμένη βότκα-πορτοκάλι είναι μία Ανία που είχε βολευτεί με κάθε τρόπο στο δημόσιο, αλλά εσύ τα ξερνάς κάτι τέτοια γιατί παρόλο που έχεις πατήσει θριαμβευτικά τα 30, ακούς ακόμη Rage Against The Machine και καυλώνεις. Εκεί λοιπόν που φλερτάρεις με την ιδέα να το γυρίσεις σε ουίσκι/κόλα μπας και κάνεις κεφάλι σπάει μύτη η Πλήξη. Η Πλήξη είναι από αυτές τις γκόμενες που δεν ξέρεις αν είναι ωραίες ακριβώς ή αν έχουν απλά μεγάλα βυζιά που όσο εσύ προσπαθείς στο κεφάλι σου να το αποφασίσεις εκείνες έρχονται και κάθονται ναζιάρικα δίπλα σου και πριν καλά καλά το καταλάβεις σου χαϊδεύουν το μπούτι και σε κοιτάνε με νόημα. Η Πλήξη δούλευε ως κομμώτρια αλλά είχε και “πτυχία” μανικιούρ και πεντικιούρ, ήξερε όλα τα εγχώρια αλλά και international κουτσομπολιά απέξω και ανακατωτά. Ονόματα που δεν είχες ξανακούσει ποτέ στην ζωή σου τα έφτιαχναν και τα χάλαγαν με κάτι άλλα ονόματα που ούτε αυτά είχες ξανακούσει στην ζωή σου αλλά θα έπρεπε να τα βρίσκεις φοβερά ενδιαφέροντα γιατί μετά έκαναν τσόντα στο διαδίκτυο-γυμνή φωτογράφιση-και δικό τους reality με αυτή τη σειρά. Οπότε κάπου εδώ παίρνεις την βαριά απόφαση, βρίσκεις τον οικοδεσπότη-φίλο σου και του λες: “Κώστα μου πιάνεις 3 johnny-cola; Αλλά ρε μαλάκα μην τα κάνεις νερωμένα όπως την βότκα, έλεος δηλαδή”

VOLUME III: ΒΑΡΕΜΑΡΑ

Ανοίγεις τα μάτια που φαντάζουν σαν κάποιος να στα κόλλησε με uhu το προηγούμενο βράδυ για να σου κάνει πλάκα, κοιτάς γύρω σου με ύφος “ποιος είμαι-που πάω-που μπορώ να βρω συνάλλαγμα” ενω το δωμάτιο γυρίζει σα να βρίσκεσαι πάνω στο φαλαινοθηρικό του Moby Dick και τελικά το βλέπεις. Ένα ξανθό κεφάλι είναι χωμένο δίπλα σου σκεπασμένο μέχρι την μύτη. Προς στιγμήν κάνεις την ηλίθια ευχή να υπάρχει και σώμα κάτω από το κεφάλι – ε, τόσα CSI έχεις δει μία τρομάρα έχεις δικαίωμα να την πάρεις- κι αρχίζεις να θυμάσαι. Πάρτυ- 5 johnny-cola – είπες την αρραβωνιαστικιά του φίλου σου χρυσαυγίτισα κι εκείνη σου πέταξε το daiquiri στην μούρη... Β.. Βούλα; όχι. Βαρέλα; όχι... Βαρεμάρα αυτό είναι! Τα μάτια σου ανοίγουν σαν να έφαγες χαστούκι από την μάνα σου, ψάχνεις να βρεις την χαμένη σου κάλτσα και αξιοπρέπεια για να φύγεις σαν σίφουνας από κει μέσα... κι εκείνη την ώρα ξυπνάει, γαμώ το κέρατό μου! Το μαλλί ανάκατο και ξασμένο, το μεικ-απ πασαλειμμένο, μοιάζει με την θειά σου την Γαρούφω πριν ανακαλύψει τις ταινίες για το μουστάκι και το μόνο που περιμένεις τώρα είναι να σκάσει ο Freddy από τον Δρόμο με τις Λεύκες να σου γαντζώσει το νύχι στο κρανίο και να τελειώσει πια αυτός ο εφιάλτης. Η Βαρεμάρα είναι η χοντρή αδελφή της Ανίας και η τρίτη ξαδέλφη της Πλήξης, είναι κομπλεξική και ηλίθια, έχει δει όλες τις ταινίες του Twilight πάνω από 100 φορές, κράζει όλες τις γυναίκες εκτός από τις χοντρές φίλες της που πηγαίνουν παντού μαζί σα να είναι 15 χρονών, ακούει ότι πιο mainstream παπαριά κυκλοφορεί και δουλεύει στον ΟΑΕΔ. Χόμπι της: να δυσκολεύει και να μιζεριάζει την ζωή όσων περισσοτέρων ανθρώπων μπορεί και να γεμίζει την άδεια ύπαρξή της με τα δάκρυα των εχθρών της και με Green από τα Goodies. Μαζεύεις τα κομμάτια από την πυρηνική βόμβα που έσκασε στο κεφάλι σου, τρως τα αυγά μελάτα που σου έφτιαξε η Βαρεμάρα (μη φύγεις και σα κάφρος) και είσαι πανέτοιμος για το Volume IV.

VOLUME IV: ΑΠΑΘΕΙΑ

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

(2 εβδομάδες, 15 πίτσες, 1 λακκούβα στον καναπέ και 5 season του Lost μετά)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Ψυχολόγος έπρεπε να είχα γίνει ο πούστης, και άλλα τέτοια μικροαστικά.

WELCOME TO THE DAILY SHOW...

...Με αυτή την ατάκα ανοίγει η εκπομπή που πρωτοεμφανίστηκε το 1996 στο δορυφορικό κανάλι Comedy Central στην Αμερική. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που κάνει πολιτική σάτιρα με τρόπο έξυπνο και παράλληλα διασκεδαστικό, που κατάφερε να θεωρείται μία περισσότερο αξιόπιστη ειδησιογραφική εκπομπή ενάντια σε πολλά αξιοσέβαστα και “σοβαρά” ειδησιογραφικά κανάλια όπως Fox News, MSMBC και CNN. Μαζί με το αγαπημένο μου South Park και το Colbert Report το Comedy Central έδωσε μία δική του μοναδική οπτική στην πολιτική σάτιρα και για δέκα και πλέον χρόνια μας διασκεδάζει με έξυπνο και καυστικό χιούμορ που δεν υποβιβάζει την νοημοσύνη μας.

Το παραδέχομαι ότι το Comedy Central δεν είναι για όλα τα γούστα, έχει εκπομπές με χραφικό χιούμορ που φορές σε χτυπά σαν γροθιά στο πρόσωπο, έχει πολλά εσωτερικά αστεία και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές – ειδικά εδώ στην Ελλάδα – ακριβώς γιατί πρόκειται για ανεξάρτητο δορυφορικό κανάλι. Κι ακριβώς επειδή είναι δορυφορικό μπορούν να “την γλιτώσουν” με πολύ περισσότερα σκληρά αστεία και κοινωνικο-πολιτικά κραξίματα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν ποτέ να προβληθούν από την τηλεόραση. Ευτυχώς που υπάρχει το ίντερνετ όμως κι έτσι καταφέρνουμε κι εμείς να δούμε εκπομπές που εκ των πραγμάτων θα μας περνούσαν απαρατήρητες.

Για την ιστορία, το The Daily Show ξεκίνησε το 1996 όπως προείπα με παρουσιαστή τον Craig Kilborn (1996-1998), το 1999 ανέλαβε τα ηνία ο Jon Steward ο οποίος έδωσε μία πιο ξεκάθαρη μορφή στην εκπομπή σε φορμάτ “ψεύτικων ειδήσεων”. Αυτό δηλαδή που πήγε να κάνει και ο Λαζόπουλος με το Αλ τσαντίρι Νιους μόνο που ο Λαζόπουλος εγκατέλειψε γρήγορα αυτό το μοτίβο για να ακολουθήσει την σημαντικά πιο λαϊκίστικη μορφή που πήρε αργότερα, δηλαδή κάτι μεταξύ stand-up, αστεία βιντεάκια και κανένα σκετσάκι και τραγουδάκι να αλαφρύνει η ατμόσφαιρα βρε αδελφέ! Περιττό να πω ότι δεν είμαι φαν!

Σε αντίθεση με τον Λαζόπουλο ο Steward έδωσε κύρος, οξυδέρκεια, ταλέντο και με πολύ χιούμορ αλλά και σοβαρούς προβληματισμούς σε μία εκπομπή που ήρθε στην κυριολεξία από το πουθενά. Κατάφερε να γίνει αξιόπιστη πηγή ειδήσεων, να αποκτήσει μιμητές, φανατικούς θαυμαστές αλλά και ορκισμένους εχθρούς χωρίς όμως να χάνει ποτέ το στόχο της ο οποίος ήταν, είναι και θα παραμείνει η αναγκαιότητα του να ακουστούν απόψεις και θέσεις σε ένα κατά τα άλλα στρατευμένο ειδησιογραφικό περιβάλλον.

Το δεύτερο μέρος της εκπομπής είναι συνεντεύξεις. Από τον Obama μέχρι και τον Admiral General Aladeen, αλλά και πρωτοεμφανιζόμενουν σκηνοθέτες, συγγραφείς και δημοσιογράφους δώθηκε πλατμόρφα για διαφορετικά θέματα από σοβαρά σε αστεία, από κωμικο-τραγικά σε διασκεδαστικά και όλα αυτά μέσα στο μισάωρο που διαρκεί η κάθε εκμπομπή.

Τέλος μέσω του The daily show δόθηκε η δυνατότητα σε νέους πρωτοεμφανιζόμενους κωμικούς όπως ο Steven Carell, ο Steven Colbert, ο Rob Corddry κτλ. Να δώσουν το στίγμα τους με κωμικοτραγικά ρεπορτάζ όπως η απογόρευση της οπλοκατοχής, η εκλογές της Αγγλίας, το Fox, οι Ρεπουμπλικάνοι κοκ.

Ο λόγος που κάνω αυτό το αφιέρωμα, εκτός του ότι απολαμβάνω αυτό το show και το συστήνω ανεπιφύλακτα είναι γιατί ο Jon Steward που κρατούσε τα ηνία της εκπομπής φεύγει μετά από 17 χρόνια πίσω από το ψεύτικο-ειδησιογραφικό του γραφείο και αφήνει ένα μεγάλο κενό πίσω του. Η τηλεόραση χάνει μία πολύ δυναμική προσωπικότητα κι ακριβώς επειδή μιλάμε για την τηλεόραση τώρα γνωρίζουμε όλοι καλά πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο! Ειλικρίνεια, χιούμορ, κριτική σκέψη και πολύ πολύ ταλέντο. Θα μου λείψεις Steward, η τηλεόραση θα είναι λίγο πιο προβλέψιμη χωρίς εσένα.

Είσαι Άνεργος; Τόσο το καλύτερο!

Μεσημέρι Δευτέρας κάπου σε ένα διαμέρισμα της Αθήνας.

Σε ξυπνάει ο ήχος του κουδουνιού αλλά ξέρεις καλύτερα για να σηκωθείς από το κρεβάτι σου και να πας να ανοίξεις. Τα σενάρια είναι 4: 1) είτε είναι κάποιος που απλά θέλει να μπει στην πολυκατοικία και βαράει όλα τα κουδούνια οπότε όποιος μαλάκας σηκωθεί και του ανοίξει καλά να πάθει, 2) είτε είναι ο διαχειριστής που σε κυνηγάει για τα κοινόχρηστα οπότε αν είσαι μαλάκας και πας και του ανοίξεις καλά να πάθεις, 3) είτε κάποιος πιτσιρικάς θέλει να μοιράσει φυλλάδια, 4) είτε είναι κάποιος γνωστός σου, που αφού δεν σε πήρε τηλέφωνο πριν έρθει fuck it. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή ότι έχεις επιλεγεί για κάποιον απίστευτο διαγωνισμό και σε περιμένει ο οικοδεσπότης του “Κερδίστε 100.000 ευρώ απλώς ανοίγοντάς μας την πόρτα” όπου σε περιμένουν κάμερες, μπαλόνια, πυροτεχνήματα και η μάνα σου που την έφεραν από το χωριό με κλάματα περηφάνιας αλλά αυτό το σενάριο απλά το διαγράφεις μόλις η πρώτη δόση καφεΐνης φτάσει στον εγκέφαλό σου.

Οπότε ανάβεις τσιγάρο με το γλυκό γαμωσταύρισμα του χτύπου του κουδουνιού ακόμη στο μυαλό σου και ανοίγεις ταυτόχρονα πισι και τηλεόραση.

Προσοχή ακολουθεί εργασιακή διαφήμιση:

• Ωπ! Καλησπέρα, δεν σας είδα (χαζό γελάκι). Ψιτ. Ελάτε πιο κοντά, σε εσάς μιλάω ναι! Θέλω να σας πω ένα μυστικό!

(ασυναίσθητα κοιτάς γύρω σου για να σιγουρευτείς ότι δεν απευθύνεται σε κανέναν άλλον και ταυτόχρονα φτύνεις τον εαυτό σου γι' αυτή την ηλίθια κίνηση και πίνεις άλλη μια γουλιά καφέ μπας και ξυπνήσεις)

• Είστε νέος άνω των 20 και κάτω των 50 και είστε άνεργος; Η οικονομική κρίση σας χτύπησε με δύναμη στα αχαμνά και σας παράτησε μετά από 3 χρόνια σχέσης με sms; Φάγατε τα καλύτερα 4 χρόνια της ζωής σας για να σπουδάσετε σε δημόσιο Πανεπιστήμιο και να καλύτερα 2 χρόνια της ζωής σας για να κάνετε μεταπτυχιακό στην Αγγλία όπου εκεί καταλάβατε πια ότι σπουδές στην Ελλάδα=με διακοπές στο σούπερ παρανταίς, αλλά παρόλαυτά δεν έχετε πάει ούτε σε μία συνέντευξη εδώ και μήνες; Είστε απελπισμένος, μόνος και φυγόπονος; Μην στεναχωρείστε και μην απελπίζεστε! Η λύση είναι εδώ! Κάντε την ανεργία τρόπο ζωής μόνο με 10 απλά βήματα. Καλέστε στο τηλέφωνο που εμφανίζετε στις οθόνες σας και παραγγείλετε το πρόγραμμα “Είμαι άνεργος και το χαίρομαι” τώρα. Μόνο με 9,99 για το πρώτο DVD! Καλέστε τώρα όμως γιατί η προσφορά ισχύει μόνο για λίγα λεπτά, οπότε καλέστε τώρα έτσι; Δεν κάνουμε πλάκα, πάρε τώρα, ΤΩΡΑ πάρε σοβαρά. Σοβαρά όμως... τώρα.

Τέλος διαφήμισης

Κουνάς το κεφάλι σου με αποδοκιμασία, τραβάς μια ακόμη τζούρα από το τσιγάρο σου καθώς προσπαθείς να απαντήσεις στο δίλημμα: “Να παίξω Call of Duty ή το Sims 2015: Τα Σιμολίνια σου περνάνε κρίση” όταν χτυπάει η πόρτα.

Κοιτάς ύπουλα από το ματάκι αλλά δεν βλέπεις κανέναν, στήνεις αυτί και αφού σιγουρευτείς ότι δεν είναι κανένας έξω ανοίγεις την πόρτα. Στο χαλάκι σε περιμένει ένα καφέ πακέτο, το παίρνεις γρήγορα και ξανακλείνεις την πόρτα. Το παρατάς στο τραπεζάκι του σαλονιού και αποφασίζεις: Call of Duty. Τέλος.

Τετάρτη ξημερώματα.

Ξυπνάς γιατί... γιατί όχι στην τελική άνεργος είσαι ότι ώρα θες ξυπνάς λογαριασμό θα σου δώσω;! Καθώς πας κουτρουβαλώντας στο πισι πέφτεις πάνω στο καφέ κουτί και το ρίχνεις κάτω.

• Την είχα ξεχάσει αυτή τη μαλακία – λες δυνατά και πάλι μουτζώνεις την εαυτό σου γιατί δεν υπάρχει άλλος γύρω σου για να σε ακούσει.

Ανοίγεις το κουτί, μέσα υπάρχει ένα DVD και ένα σημείωμα από την μάνα σου.

“ Γιωργάκη σου στέλνω 300 ευρώ γι' αυτό το μήνα και είδα μία διαφήμιση στην τηλεόραση για σένα που είσαι άνεργος. Πότε θα βρεις καμία δουλειά παιδί μου; Τόσες σπουδές, τόσο πτυχία και τίποτα; Και πότε θα νοικοκυρευτείς εσύ; Πότε θα παντρευτείς, εγώ πότε θα γίνω γιαγιά στα 80 μου;

υ.γ. Να ντύνεσαι καλά γιατί έχει κρύο”

Και σκέφτεσαι ότι τουλάχιστον τώρα σου τα πρήζει δια αλληλογραφίας, όπως και να το πεις είναι μία εξέλιξη και βγάζεις από το κουτί το DVD.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ DVD (Μέρος 1ο)

(to be continued..)

What's on my mind... καλό ερώτημα... Σε υποτίμησα μπλογκάκι! Πάτησα τα 30 πλέον, άλλαξα πολύ: απόψεις, τρόπο σκέψης, μουσικές προτιμήσεις, τρόπο έκφρασης (φατσικώς όχι τόσο θέλω να ελπίζω). Και όπως κάθε σχέση που ξεκινάει από τα παλιά ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε! So... I'M BACK! Ελπίζω να μη μου κάνεις μούτρα!

Τυχαίες σκέψεις

Αισθάνομαι βρώμικη, σαν τα παιδιά που εφευρίσκουν φανταστικούς φίλους για να ξεπεράσουν κάποιο τραύμα και μόλις νοιώσουν καλύτερα ξεχνούν εντελώς την ύπαρξή τους μέχρι να γίνει κάποια μελαγχολική αναφορά στην παιδική τους ηλικία ή να δουν κάτι αντίστοιχο στην τηλεόραση.

Δεν σου έχω πει ποτέ για την Στίλβη έτσι δεν είναι; Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να την σκεφτώ. Ίσως επειδή πλησιάζω επικίνδυνα τα τριάντα, ίσως γιατί ανταλλάσσεις παλιές ρουτίνες με νέες ρουτίνες, ίσως ακόμη γιατί δεν θες να βαλτώνεις σε ρουτίνες... Η Στίλβη ήταν ο δικός μου φανταστικός φίλος. Και πριν προλάβεις να με πεις Αμερικανάκι χα! Όχι δεν είχε πρόσωπο, δεν πίναμε τσάι μαζί με τις άλλες μου κούκλες και δεν της έλεγα όλα μου τα μυστικά.. Ήταν το τετράδιο το οποίο έγραφα, το οποίο είχα την αναγκαιότητα να γράψω και να του δώσω ένα όνομα όπως δίνουν όλοι σε κάτι που είναι σημαντικό γι'αυτούς και θέλουν να ξέρουν πως λέγεται προκειμένου να πάρει κάποια θέση, κάποια προσωπική θέση στο κεφάλι τους.

Αργότερα εκείνη άλλαξε μορφή, έγινε μία περσόνα. Μια περσόνα που ήταν εγώ, που δεν ήταν εγώ, που ήταν αυτό που ήθελα να γίνω και αυτό που σιχαινόμουν και ήθελα να αποφύγω, το τετράδιο έγινε μπλόγκ, το μπλόγκ έγινε θέατρο και όλα τα ενδιάμεσα στάδια ξεχάστηκαν. Γι'αυτό και νοιώθω βρώμικη, επειδή ξέχασα. Ξέχασα τα ενδιάμεσα στάδια. Ναι, μπορώ να κάνω χειραψία με τον εαυτό μου λέγοντας ότι το κάθε πράγμα έχει την φυσική του εξέλιξη, χωρίς το μπλόγκ  δεν θα υπήρχε θέατρο και χωρίς το τετράδιο δεν θα υπήρχε μπλόγκ και ότι όλα είναι σχετικά και για καλό και άλλες τόσες κλισαδούρες του κώλου. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω νευριάσει με μένα. Ξεχνάω τα ενδιάμεσα στάδια, φοβάμαι να εκτεθώ, είμαι κολλημένη στο παρελθόν αλλά η φυσική αλυσίδα των γεγονότων έχει σπάσει. Εγώ την έσπασα και μετά γκρινιάζω για το γεγονός ότι έσπασε. Προτιμώ την βόλεψη των φανταστικών ιστοριών, τα σεναριάκια μου, να παίρνουν οι άλλοι θέση για μένα.

Δεν πρόκειται ποτέ να κάνω καμία τρομερή ανακάλυψη, δεν θα εφεύρω κάποιο σημαντικό για την ανθρωπότητα φάρμακο, δεν θα γίνω ποτέ διάσημη, δεν θα ζήσω για πάντα, δεν έχω τίποτα το ιδιαίτερο με το οποίο να μπορέσω να επηρεάσω τον ρου της Ιστορίας...έχω μόνο εμένα. Ένα μυαλό, 2 πόδια και χέρια και ότι καταφέρω να αφήσω πίσω μου. Την θέση μου στον κόσμο, τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, την προσωπική μου ταυτότητα όταν γράφω. Αυτό το μπλόγκ κάποια στιγμή θα σβήσει, το τετράδιο θα ξεχαστεί, τα θεατρικά θα κατέβουν αλλά με λίγη τύχη θα έχει μείνει κάτι πίσω μου. Κανένας αγώνας δεν παίχτηκε από της κερκίδες.

Δεν χρειάζομαι τις τυχαίες μου σκέψεις πια. Θα τις κάνω να αποκτήσουν συνοχή και ίσως τότε να φανεί αυτό που πραγματικά θέλω να πω. Θα σταματήσω να κρύβομαι στις κερκίδες, να υπολειτουργώ, να μένω στο παρελθόν, να με τρομάζουν οι αλλαγές και το άγνωστο, να με παραλύουν οι φόβοι μου και να εμμένω στα σεναριάκια μου. Την νοιώθεις την αλλαγή; Την νοιώθεις με όλη την δύναμη που έχεις στο σώμα σου; Την πολεμάς ή την αφήνεις να σε κατακλύσει; Την αποδέχεσαι ή την αφήνεις να σε παραλύσει; Θέτεις ερωτήματα ή μένεις με τις παραδοχές σου; Κολλάς στην απραξία σου, στο τίποτα...σε αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί; Προχωράς ή μένεις στάσιμος;

Ήρθε η ώρα να προχωρήσω, να αφήσω πίσω το μπλόγκ όπως άφησα και το τετράδιο. Ανοίγεται νέος δρόμος μπροστά μου, επιλέγω να τον προχωρήσω για να δω που θα με βγάλει. Επιλέγω να μην υπολειτουργώ να αφήσω πίσω μου τις τυχαίες μου σκέψεις και να βρω την θέση μου μέσα σε αυτές, επιλέγω να μη μιλάω χωρίς να λέω τίποτα και να θυμάμαι. Πάντα να θυμάμαι. 

We are our own devil

Χαρούμενος στην πόλη των τρελών (ιστορία 3)

Περνάω κάθε μέρα από το Δημοτικό γήπεδο του Φαλήρου και πάντα πάντα την ίδια ώρα βλέπω τον ίδιο γέρο με αθλητική φόρμα (τώρα πιά σότς που καλοκαίριασε) να τρέχει στο γήπεδο.

με την ίδια ταχύτητα, το κεφάλι σκυμμένο. Πάντα με τον ίδιο κόπο αλλά και την ίδια επιμονή. Σκυμμένο κεφάλι ο γέρος όταν τρέχει..πόσο να είναι; μπορεί και 80 αλλά το κεφάλι του είναι σκυμμένο.

ίσως να μην είναι σκυμμένο τελικά, μπορεί να τρέχει αργά αλλά είναι η δική του ταχύτητα. κάθε μέρα ο γέρος να τρέχει..γιατί τρέχει τώρα; συνήθεια; βαρεμάρα; απόλαυση; αλλά κάθε μέρα ίδια ώρα.

ώρες ώρες νοιώθω ότι είμαι η μόνη που τον βλέπει..κάθε μέρα να τρέχει στο ίδιο στάδιο, με τον δικό του ρυθμό. εγώ δεν μπορώ να πάω ούτε μέχρι τη στάση με τα πόδια, όταν τρέχω δεν είναι η δική μου ταχύτητα πάντα κάποιος με αναγκάζει να το κάνω και πάντα με το κεφάλι σκυμμένο..περίμενε..το δικό μου κεφάλι ή του γέρου;

ναι..το δικό μου.

You never call me when you're sober..

...was playing in his car speakers when he saw her, he immediately knew that it was her she wanted. she was skinny, she wore a pink dress with a matching wig, he pulled over next to her. she immediatly approached the car with her normal lusious walk, only to find out that the spark had long faded, "would you like some company tonight, baby", she used the same line she had used for so many times in the past but she saw the man was still looking forward and his fists on the wheel, all his veins poping. when she tried to talk again hes eyes widened with the regognision and then he saw the same sad layer of brown he fell in love with..."what the hell are you doing here", her voice broke as she spat the words slowly, individually to his face. he just looked at her, her eyes shared half of the spark they used to have..he simply looked at her his face wringled with pain.

Whatever it was that she had smoke, drunk or snorted this was no longer the woman he fell in love with all those years ago and suddenly knew that whatever she saw in him in the past was no longer there.he drove off with a sense of relief down his spine as he watched her from the rear mirror, her surprised expression soon changed into her "work face" in less than 30 seconds.

whoever that was, she wasnt her anymore.weeks turned into months, in was raining he laid on the bed predenting to sleep for one more night when the phone rang..."its me..i totally fucked up and its fucking raining. will you come and get me?are you fucking listening to me?

- no...not anymore.

Κιτρίνισε η Αθήνα

...κ γω από το κακό μου!

κάθε Πέμπτη κάτι συμβαίνει με την συγκοινωνία...

24ωρη, 35 ωρη, στάση και τα νεύρα μου στο κόκκινο!

το έχω ξαναπεί δεν είμαι κατά της απεργίας αλλά δεν βλέπω την σκοπιμότητα του να δίνω εγώ και ο καθένας μας 20 ευρώ την εβδομάδα σε ταξί!

λες να πάρω και γω ένα ταξί μπας και γλιτώσω?!

Cocteau Twins - Beatrix

Στο φίλο μου τον panopti...η ομελέτα του!

Χαρούμενος στην πόλη των τρελών (ιστορία 2)

Παρασκευή 7 του Μάη...περίμενα μαζί με 200 ακόμη νοματαίους τον ηλεκτρικό στην Καλλιθέα... και σκεφτόμουν ότι ο χρόνος είναι σχετικός!Ναι μωρέ αυτό δεν είχε πει και αυτός ο τύπος με το αφάνα το μαλλί που τον έχω αφίσα σπίτι μου με την γλώσσα έξω?!

Ενιγουέι, σκεφτόμουν σχετικά με την σχετικότητα και το πως όλα είναι σχετικά με κάτι άσχετο όταν είδα μπροστά μου ιν φλες εν μπλόντ τον Άγιο Βασίλη! Ναι, να μη σώσω να δω την Ντόρα πρωθυπουργό, Μάη μήνα ο βασίλης ο αϊ στον ηλεκτρικό. Ήθελα να τον ρωτήσω αν έχει έρθει για διακοπές πόσο θα κάτσει, αν βαρέθηκε να κυκλόφορεί μόνο χειμώνα και αν βρε αδελφέ τον δούμε και σε κανένα σούπερ παρανταίς αλλά η απογοήτευση με κυρίευσε μαζί με το σάντουιτς που είχα φάει νωρίτερα...δεν ήταν ο Άις (το χαιδευτικό του..)!!!

Και τελικά κατάλαβα την σχετικότητα...

Σχετικά με τον τύπο που είχε ντυθεί αι Βασίλης μάη μήνα του εύχομαι να είναι χαρούμενος και περίεργος χωρίς να θέλω να μάθω τον λόγο.

Σχετικά με τους 200 νοματαίους που είμασταν στοιβαγμένοι σε ένα βαγόνι, είπαμε.

Σχετικά με το ότι ο ηλεκτρικός υποτίθεται ότι θα είχε φτιαχτεί από τον Μάρτη είναι και αυτό σχετικό γιατί δεν είχε αναφερθεί τον Μάρτη ποιού έτους!

α και κάτι άσχετο...τελικά αυτόν στην αφίσα πως τον λένε?!

Cocteau Twins - Alice

Αφού το podcast απεργεί δεν μπορώ να αφήσω το μπλοκάκι μου χωρίς μουσική! να σταματήσει να γκρινιάζει και ο αερόστατος!there!

Χαρούμενος στην πόλη των τρελών (Ιστορία 1)

Βλέπω κάθε πρωί έναν άστεγο στο τράμ. Δυστύχως δεν έχω φωτογραφία του και θεωρώ άκυρο να βάλω κάποια άλλη φωτογραφία εκτός από την δική του μόνο και μόνο για να ομορφύνει το κείμενο.

Έχει μούσι, χαμογελάει διαρκώς και φοράει ένα σκισμένο παντελόνι που από μπροστά είναι κανονικό και από πίσω σόρτς.

Ο περισσότερος κόσμος δεν κάθεται δίπλα του γιατί φοβάται μην τους πιάσει την κουβέντα, μήπως βρωμάει ή μήπως τους ορμήξει - κλέψει - βιάσει ταυτοχρόνως (τι εγώ πιστεύω στον σούπερ μαν!)

Την πρώτη φορά μου τον είδα με σκούντησε και κάτι μου είπε και εγώ κλασσικά τον αγνόησα, έβαλα τα ακουστικά μου κ πήγα σε άλλη θέση μη μου χαλάσει και το ίματζ...! Την δεύτερη φορά που τον είδα με έιχαν μόλις κλέψει και ήμουν στον τράμ στεναχωρημένη και σκατά (καταλαβαίνεις κρίση περνάμε!)...Ξαναέρχεται καρφωτός σε εμένα και μου λέει "Κοίτα έξω, κοίτα την θάλασσα σε λίγο θα πάω να βουτήξω."
"Κάνε μία και για μένα" του λέω και τον χαιρετάω παρά το "τς τς τς" βλέμμα που μου έριξε η διπλανή γλυφαδιώτισα. καπώς έφευγε το τράμ και με είδε να τον χαιρετάω με κοίταξε έκπληκτος σα να έβλεπε πρώτη φορά κινούμενο χέρι προς την κατεύθυνσή του και δεν ήξερε τι σημαίνει η κίνηση.

Όταν τον ξαναείδα πάλι μου μίλησε αλλά δεν μου έπιασε την κουβέντα παρά την θέληση μου, μύριζε σαν χώμα και καμμένο ξύλο μαζί και ούτε με βίασε - σκότωσε - μουέφαγετονγκόμενο με την μία...αν ρωτάς εμένα (που και να μη με ρωτάς χέστηκα εδώ που τα λέμε, δικό μου είναι το μπλόγκ και ότι γουστάρω λέω) πιο τρελό που φαίνεται να βλέπω ανθρώπους να μιλάνε με το χάντς φρι στον δρόμο με άλλους και γω από κεκτιμένη να απαντάω "μιά χαρά ευχαριστώ έσεις, τα παιδιά καλά..; πάντα καλά" Αλλά ευτύχως βρίσκομαι στο πρώτο στάδιο της παράνοιας...νομίζω.

Έπεσα πάλι θύμα...

...Της απέργίας!!!

Ξέμεινα από τσιγάρα...

Έλληνας είσαι...και φαίνεσαι!

Νομίζω ότι η χθεσινή στάση εργασίας είχε μεγάλη επιτυχία!Αξίζει ένα βροντερό συγχαρητήριο σε όλους όσους την σκέφτηκαν δίνοντας έτσι μία γροθιά στο αχαμνό του κράτους!

αυτό φυσικά που δεν μπορεί να κατανοήσει η επαναστατική μου τσεγκεβαρική φλέβα (αν θες στην δείχνω πριβέ!) είναι το "πως" συντρόφια!

ΠΩΣ η στάση των λεωφωρείων, 11-5 συγκεκριμένα, κατάφερε να γαμήσει χιλιάδες ανθρώπους που στοιβάχτηκαν σαν σαρδέλες στον ήλιο μέσα στα λεωφορεία των 5.30 έδωσε το αγωνιστικό μήνυμα στους υπευθύνους που οδηγούν lexus λίμος με τον σωφέρ της κας Νταίζη!

Don't get me wrong...ειναι φαν της απεργιας μάι σέλφ, πάντα βγαίνει κάτι καλό από μία απεργία! Τσακώνομαστε με κάνα μπάτσο, μας τον ακουμπάει κανείς στο λεωφορείο με την δικαιολογία του γενικού συνοστισμού και η μέρα περνά με χαρούμενες εκπληξούλες (τσάμπα τζακούζι στο τράμ) και άλλα πολλά!

πι ες 1. Ευχαριστώ κύριε λεωφορειατζή που τρέχατε γαμιόντας στην παραλιακή χθές με 500 άτομα μέσα στο τράμ..μας πήγατε στην δουλειά μας πολύ γρήγορα!

πι ες 2. μήνυμα στο παιδί με το κόκκινο μπλουζάκι χθές με το οποίο ήρθα πολύ κοντά: ήταν τόσο καλό για σένα όσο και για μένα; (στείλε εδώ!!)

Κεκλεισμένων των θυρών

Σε μία ασφυκτικά γεμάτη πόλη, με ασφυκτικά γεμάτα μέσα μεταφοράς πολλές φορές νοιώθω ότι οι άνθρωποι είναι μέσα στα μούτρα μου και με πνίγουν...

people are strange when your a stranger, ή ίσως πάλι είναι ανάδρομος ο πούστης ο Ερμής!Κάθε φορά που θέλω να μπω στο πρώτο καράβι - αεροπλάνο - βεσπάκι (είμαι βολική εγώ) κάποιος θα πεταχτεί και θα πει "α ξέρεις γιατί...είναι ανάδρομος ο Ερμής" ! Αν μαζευούμε μαζί και του πάρουμε ένα GPS θα γλιτώσουμε δηλαδή;

Είναι τελικά η κόλαση οι άλλοι άνθρωποι; Δεν μασάω αυτή την καραμέλα, όλα είναι θέμα μυαλού ή τουλάχιστον αυτό λέω πολλές φορές μέσα μου και παρήγοριέμαι! Ίσως τελικά η κολάση να είναι η έλλειψη άγνοιας...μακάριοι οι πτωχοί τω πνέυματι, βοήθεια μας!

* ένα κείμενο, 1ο σειρές 4 κλισέ! χρειάζομαι διακοπές!

Γαμώ την ΤV μου μέσα!

4....όχι όχι 5 χρόνια χωρίς τηλεόραση και η αντιμετώπιση που λαμβάνω είναι παρόμοια με αυτή των πράσινων, κοντών πλασματακίων με κεραίες! Όχι ακρίδες ρε! εξωγήινους εννοώ!

κάθε φορά που βρίσκομαι σε κάποιο φιλικό σπίτι χαζεύουμε μπροστά στην τιβι σαν ζόμπι για να δούμε την μανωλίδου να χορεύει..να κριτικάρει, να κάνει γούτζου γούτζου με τον άδωνι....γιακ!

κ μέσα σε όλη αυτή την εξτραβαγκάζα χορού, τραγουδιού, μιάς ρωσίδας που κάνει ομελέτα και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ (έχει σημασία αυτό) τραγουδά Beatles...ακούγεται και μία φωνή, ή καλύτερα μία παραφωνία:

- Ρε παιδιά δεν την κλείνουμε την μαλακία; χαζέψαμε!

-Σκάσε!!!

....κ σκάω.

Μάης του 08?!

...και έχουμε Φεβρουάριο του 10?!Γουάου!