Γαμημενο μυαλο

Βαρεθηκα να σε ακουω μεσα στο κεφαλι μου, σιχαθηκα να σε κανω λογια οταν λεω αυτο που μου λες να πω τα βλεμματα των αλλων γυρω μου αλλαζουν, γιατι δεν πεφτεις για υπνο να γλιτωσω απο την σκλαβια σου;Πεσε για υπνο σε βαρεθηκα... τι λες;οχι δεν θα κανω αυτο που θες εσυ γιατι δε με αφηνεις ησυχη ασε με στην στιγμη μου θελω να την νοιωσω, ολο μαλακιες μου λες κ δεν θελω να σε ακουω πια...θελω μονο να ακουω αυτη την αλλη φωνη, αυτη την μπασα ομορφη φωνη, ξερω τι θα μου πεις, ξερω παντα τι εχεις να πεις κ ποτε θα το πεις αλλα δεν θελω να σε ακουω πια εστω για μια μερα...θελω να μεινω με αυτη τη σκεψη εστω μια μερα μονο σταματα να τα γαμας ολα. ασε με να χαθω μεσα σε αυτο τον καπνο το ξερω δεν θα κρατησει αλλα εχω μια μερα, μονο μια μερα, μια μερα μονο...χανω τον χρονο μου μαζι σου κ δεν καταλαβαινεις πεσε για υπνο...κοιμησου επιτελους γαμημενο μου μυαλο.

Η μεταμορφωση

"Δεν μαρεσει η ζωη που ζω" ειπε, και ηταν μολις 15 ετων, "δεν θελω να ειμαι ανθρωπος, το να εισαι ανθρωπος ειναι πολυ βαρετο...θα ηθελα να ημουν μεταλλαγμενη οπως στις ταινιες καταλαβαινεις τι θελεις να σου πω;" Δεν θυμαμαι πως ημουν εγω στα 15, δεν θυμαμαι τι σκεφτομουν κ πως ενοιωθα, τι ελεγα οταν εβγαινα με παρεες, τι επινα κ τι ονειρευομουν... εσυ θυμασαι;ποιος θυμαται να μου πει;γιατι τα ξεχασα ολα αυτα, ποτε εφυγαν κ δεν τα πηρα χαμπαρι;"δεν θα ηταν ωραιο να ειμασταν ολοι μεταλλαγμενοι κ ο καθενας να ειχε απο μια δυναμη σαν τον spider-man ή τους x-men;" τα ματια της ελαμπαν μονο κ μονο σε αυτη τη σκεψη, "λυπαμαι μονο που αυτο που σκεφτομαι δεν μπορει ποτε να γινει πραγματικοτητα, την εχω σιχαθει την πραγματικοτητα"...15 ετων κ εχω μεινει μαλακας δεν ξερω τι να πω, τι να σκεφτω κ τι να απαντησω, το μονο που σκεφτομαι ειναι η κατσαριδα του καφκα. "φανταζεσαι να ξυπνησουμε κ να ειμαστε ολοι κατσαριδες;!" της λεω..."στην λεια πλατη μας κ στο σκληρο μας κουβουκλιο θα φευγουν ολα τα προβληματα οπως το νερο κυλαει στις πετρες. Θα γλιτωσουμε μεχρι κ απο πυρηνικη καταστροφη!", το βλεμμα της ειναι δυσπιστο νομιζει οτι την δουλευω δεν το χωραει ο νους της οτι καποιος απο τους "μεγαλους" μπορει να συμμεριστει αυτη την τρελη ιδεα της. φανταζεσαι να κοιμηθω κ να ξυπνησω κατσαριδα; μια μεγαλη κατσαριδα που σε κοιταει σαν ανθρωπος, που τρωει οτι τρως κ πινει οτι πινεις κ ποτε δεν παραπονιεται ή ζηταει κατι παραπανω απο την ζωη της. που θα εισαι ο εαυτο σου κ δεν θα σε πειραζει οταν οι αλλοι σε κοιτουν με απεχθεια γιατι παντα οι ανθρωποι τεινουν να απορριπτουν αυτο που δεν καταλαβαινουν, που δεν θα φοβασαι μηπως πεις κατι κ ο αλλος σε κοιταξει περιεργα γιατι ολοι θα σε κοιτουν περιεργα κ δεν θα καταλαβαινουν ουτως η αλλως τι λες... το καλοσκεφτεται κ ξαφνικα φωτιζεται το προσωπο της κ λεει με την λεπτη κ τριριχτη φωνη της "ναι ναι!κατσαριδες να ειμασταν ολοι κατσαριδες γιατι τοτε δεν θα ενοιωθα τοσο διαφορετικη θα ειμασταν ολοι το ιδιο!"

Οι νυχτες της πολης μοιαζουν πιο φωτεινες

Χαρουμενοι στην πολη των τρελων

- Στριψε τσιγαρο της ειπε κοφτα κ συνεχισε να βλεπει με προσυλωση την μπαλα στην τηλεοραση...

εκεινη εσκυψε το κεφαλι με αποστροφη βλεπωντας την ολοστρογγυλη κ σιχαμενη κοιλια του χυμενη πανω στον καναπε, τις ποδαρες του στο τραπεζακι που της ειχαν χαρισει οι κουμπαροι τους στον γαμο κ κλασσικα το χερι να ξινει τα τριχωτα κ βρωμικα αρχιδια του...

στριβει τσιγαρο κ η μονη σκεψη που ζωγραφισε ενα τεραστιο χαμογελο στα χειλη της ηταν...το κεφαλι του ανοιγμενο στον παγκο της κουζινας, αιματα παντου κ εκεινη θα μπορουσε επιτελους να κανει το τσιγαρο της στον καναπε ΤΗΣ που πλεον ειχε κανει τρυπα απο την κωλαρα του...

- Τι γελας μωρη μαλακισμενη;

- Τιποτα, οριστε ετοιμο το τσιγαρο σου αγαπη μου

"Τι εκφραση να ειχε αραγε αυτο το προσωπο...;"

Edward Alby, "Zoo Story"

απο το 123 μεχρι το 1984...

Καλιο αργα παρα ποτε...στο αγαπημενο μου νουμερο 123 βρισκεται ο οργουελ κ τι λεει...;

"κ υστερα η θυμιση του προσωπου της του ξαναηρθε, και μαζι μια φλογερη αβαστακτη επιθυμια να μεινει μονος. Μεχρις οτου μεινει μονος, του ηταν αδυνατον να σκεφτει τις καινουργιες εξελιξεις. Αποψε ηταν ενα απο τα βραδια που περνουσε στο Κοινοτικο Κεντρο. Καταπιε ενα ακομα ανοστο φαγητο στην καντινα, πηγε βιαστικα στο Κεντρο, πηρε μερος σε μια σοβαροφανη ανοητη "ομαδικη συζητηση", επαιξε δυο παρτιδες πινγκ πονγκ, ρουφηξε μερικα ποτηρια τζιν και διαβασε για μιση ωρα ενα βιβλιο με τιτλο "σχεσεις αναμεσα στο ΑΓΓΣΟΣ και το σκακι". Η πληξη του πλακωνε την ψυχη, αλλα για πρωτη φορα δεν ενοιωθε την επιθυμια να αποφυγει αυτη τη βραδια στο Κεντρο. Στην θεα των λεξεων σ'αγαπω τον ειχε πλημμυρισει ο ποθος να ζησει, και ξαφνικα του φαινοταν ανοητο να ριψοκινδυνεψει στο ελαχιστο.

Δεν τα καταφερε να παραδοθει στις σκεψεις του με την ησυχια του, παρα μονο μετα τις εντεκα το βραδυ, ξαπλωμενος στο κρεβατι του, μεσα στην ασφαλεια του σκοταδιου που τον γλιτωνε ακομα και απ' τον φοβο της τηλεοθονης - με την προϋποθεση οτι θα εμενε σιωπηλος.

Υπηρχε ενα καθαρα πρακτικο προβλημα που επρεπε να λυθει: πως θα ερθει σ' επαφη με την κοπελα για να κανονισει ραντεβου. Δεν σκεφτοταν πια την πιθανοτητα οτι του ειχε στησει παγιδα. Η ολοφανερη ταραχη της οταν του εδινε το σημειωμα τον βεβαιωνε γι'αυτο. Ολοφανερο, ηταν πανικοβλητη, και με το δικιο της. Οσο για το να αρνηθει την προσφορα της, ουτε που του περνουσε απο το νου. Μολις πριν απο πεντε μερες σκεφτοταν να της σπασει το κεφαλι με μια πετρα, αλλ' αυτο δεν ειχε σημασια. Σκεφτηκε το νεανικο γυμνο της σωμα οπως την ειχε δει στο ονειρο του. Την ειχε φανταστει ανοητη σαν ολους τους αλλους, το κεφαλι παραγεμισμενο με ψεματα και μισος και την καρδια παγωμενη. Κατι σαν πυρετος τον επιασε στην σκεψη οτι μπορει να την χασει, οτι μπορει να του ξεφυγει το ομορφο σωμα της. Αυτο που φοβοταν προπαντων ηταν μηπως εκεινη αλλαξει γνωμη αν δεν την συναντουσε γρηγορα. Αλλα τετοια συναντηση ειχε τεραστιες δυσκολιες. Ηταν σα να προσπαθεις να κανεις μια κινηση στο σκακι οταν εισαι ηδη ματ. Οπου κ αν πηγαινες, η τηλεοθονη σε παρακολουθουσε. Στην πραγματικοτητα, ολοι οι πιθανοι τροποι για να την συναντησει του ειχαν περασει απ' το μυαλο τα πρωτα κιολας λεπτα αφοτου διαβασε το σημειωμα.

The most loneliest day of my life

Κατεβαινε απο τον δρομο που ειχε κατεβει τοσες αλλες φορες πριν αλλα ενοιωθε σα να τον εβλεπε για πρωτη φορα. Στο χερι κρατουσε τσιγαρο κ προχωρουσε μεσα σε ενα ασφυκτικο πληθος ατομων γυρω της, περιεργο αλλα ενοιωθε οτι ηταν αορατη, οτι δεν την εβλεπε κανεις, οτι προχωρουσε κ δεν εβλεπε γυρω της ανθρωπους παρα μονο φιγουρες με μουτζουρωμενα προσωπα...

Μια ελαφρια μουσικη ακουγονταν καπου στο βαθος, μπορουσε καποιος να ξεχωρισει ευκολα τον ηχο κιθαρας κ μια αμυδρη φωνη να λεει ενα τραγουδι, αλλα τιποτε παρα πανω, ουτε στιχους ουτε συνοχη...τιποτα, απλα τιποτα.

Το τσιγαρο ειχε σχεδον τελειωσει αναμεσα στα δακτυλα της, σημαδι οτι οπου ναναι θα εφτανε στον προορισμο της, κ επιτελους αρχισε να διακρινει μεσα απο την φωνη στα ακουστικα της εναν στιχο...

Συνεχισε να κατεβαινει, το πληθος χανονταν σιγα σιγα μεχρι που δεν εβλεπε τιποτε πια, ουτε μουτζουρες, ουτε φιγουρες...τιποτα, απλα τιποτα.

"Such a lonely day And it's mine It's a day that I'm glad I survived"